Proza van Dick

Fictie: Automatisch!
De Sok en de Naald
Mijn Familie
Mulok
Verhaaltjes
Het Schoolopstel
Dromen

Index

Communitaal
Wie praat er nu nog Dutch?
Taal- & andere kwesties
Proza van Dick
Pozie van Dick
Creatief met taal

Portaal

 

Fictie: Automatisch!

Ik duw de sleutel van de voordeur in het slot, draai hem een slag om en wil de deur open drukken.
Maar... ik bots er hard tegenaan: hij gaat niet open. Ik duw nog eens, met 't zelfde resultaat. De deur komt geen centimeter van z'n plaats. Het slot werkt normaal, maar de deur zit zo vast als een muur.
Voor de derde maal probeer ik binnen te komen. Dan ben ik het beu. Die verdraaide deur ook, nooit heeft er wat aan gemankeerd en nu opeens zit hij zo vast als het maar even kan.
Dan druk ik maar op de bel, misschien dat m'n vrouw de deur van binnen kan openen. Direct daarop hoor ik haar stem boven m'n hoofd: "Je moet de code bellen!"

Stomverwonderd staar ik naar boven. Vlak boven de deur hangt een klein luidsprekertje, en daaruit komt de stem van m'n vrouw.
"Nou moe!" denk ik.
Dan mompel ik: "Code bellen? Wat is dat voor onzin?"
"Ja," hoor ik, als antwoord op m'n vraag, "twee keer kort en twee keer lang."
Zou ze gek geworden zijn? Maar die luidspreker dan? Enfin, toch maar eens bellen. Twee keer lang en twee keer kort dus.....
"Dacht ik wel, er gebeurt niks, niks en nog eens niks."
"Jawel sufferd, als je maar goed belt, twee keer krt en twee keer lng! Niet twee keer lang en twee keer kort!"
Welja, nog maar eens bellen! Twee maal kort en twee maal lang ..... jeetje, de deur gaat open!

Vr ik tijd heb om me te verwonderen, gebeurt er al weer iets anders. In razende vaart schiet er een soort voertuigje onder m'n achterste, en in razende vaart word ik de gang in gereden.
"Klik!" zegt er iets achter me. Als ik omkijk zit de deur weer muurvast op z'n plaats.
Nou ja, dan dat wagentje eens nauwkeurig bekijken.
"H, 't is weg, da's toch wel hl gek!"
Dan schieten opeens een paar ijzeren handen ergens uit de muur en ze beginnen me m'n jas uit te trekken, m'n hoed af te zetten en m'n das af te doen om alles netjes aan de kapstok te gaan hangen.
Dit gaat toch te ver. "H, wat moet dat!" roep ik. Maar er is geen mens te zien. Als de handen klaar zijn, verschijnt er weer een wagentje uit het niets, soortgelijk aan dat van zo straks.
Van de gang word ik door 't voertuig naar de kamer getransporteerd. Daar beland, word ik in een luie stoel gesmeten. Een ander stel ijzeren handen klapt uit de muur en drukt me 't ochtendblad in de handen.

Waar zou m'n vrouw toch ergens uithangen, vraag ik me af. Ik roep haar, en onmiddellijk klinkt haar stem, wr uit een luidsprekerkastje.
Vertwijfeld roep ik: "Waar ben je?"
"In het bad," is haar antwoord, "ik word juist aangekleed!"
Twee tellen later klapt er een luik boven me open en ze rolt naar beneden, precies in de stoel tegenover mij.
Ik vraag: "Wat is er hier aan de hand?"
"Och," zegt ze, "'t is nog maar op proef."
"Wt is op proef?" schreeuw ik.
"De automatisering van ons huis natuurlijk!"
"Nou, nou, 't is fraai hoor! En je jurk zit nog verkeerd om, ook."
"Ja, maar dat moet je niet tegen de monteur zeggen, hoor. Anders denkt hij dat we er niet tevreden over zijn."
We schrikken op uit ons gesprek, want uit de luidspreker klinkt een sonore stem. Die aankondigt: "Eten!"
Meteen klapt er een luik in de muur naar de keuken open en wordt op een groot blad het eten naar ons toe geschoven.
We willen de vorken en messen pakken om te gaan eten, maar we vinden mes noch vork.
Geen nood, voor we 't weten zijn een paar automatische vorken, lepels en messen al bezig ons vol te proppen met voedsel. Verder dan de mond kunnen ze nog niet komen, dus moeten we noodgedwongen wel slikken.
Als we in recordtijd onze maaltijd binnengeslikt hebben, wordt het blad met de etensresten door 't raam naar buiten gesmeten.
"Hela, dat gaat zo maar niet!" gil ik.
"Stil nou maar," sust m'n vrouw, dat kan hij ook niet weten."

Voor verder redetwisten is weer geen tijd, want de deur gaat open en twee, weer andere wagentjes komen binnenstormen.
"Slapen!" commandeert de luidspreker. We worden uit de stoelen gerukt en op de wagentjes gezet. Binnen n tel zijn we boven.
Op de slaapkamer word je helemaal gek van de wirwar aan handen en meer van dergelijk automatisch gespuis. We liggen dan ook binnen een halve seconde, toegedekt en al, in bed.
In arren moede vallen we dan maar in slaap.
Tot we gewekt worden.
Ik wrijf de ogen eens goed uit, maar voor ik 't besef ben ik al bijna helemaal aangekleed.
"Worden we niet gewassen?" vraag ik m'n vrouw.
"Oei," zegt ze, "dat zal de monteur wel vergeten hebben!"
"Krak!" klinkt het luid, en we zakken door een groot luik in de slaapkamervloer. Een kwart seconde daarna zitten we in de voorkamer, voor de T.V.
"T.V. kijken!" zegt de luidspreker. 't Toestel schakelt zichzelf in, en een omroepster verschijnt op het scherm.
"Goedenavond luisteraars," zegt ze, "hier volgt het programma De Automatisering In Ons Land Over Vijftig Jaar."
"Is er niet wat beters voor?" vraag ik, of anders op de radio?"
Meteen gaat de televisie uit en wordt de radio aangezet.
"Goedenavond," zegt de omroepster, "hier volgt het programma De Automatisering In Ons Land Over Honderd Jaar."

Ik wil opspringen om dat rotding uit te draaien, maar 't lukt me niet om uit m'n stoel te komen, een veer uit het plafond drukt me op m'n plaats terug. Ten einde raad blijf ik dan maar twee uur zitten luisteren. Als het programma afgelopen is, verdwijnt de veer weer in het plafond, en bromt de luidspreker: "Gymnastiek!"
Een soort takeltje ratelt uit het plafond naar beneden, en hijst ons vervolgens op tot we halverwege hemel en aarde, plafond en vloer zweven. Een grote ijzeren bal springt uit de muur en begint onze spieren te "masseren".
't Is gek, we hoeven geen spaan uit te voeren maar we worden toch vreselijk moe.

Opeens schiet me iets te binnen: er moet toch een knop zijn om de apparaten uit te schakelen!?
Ik vraag het m'n vrouw.
"Ja," zegt ze, "daar zeg je wat, die knop zou later komen. De monteur heeft de apparaten maar vast ingeschakeld en ze zo afgesteld, dat ze zich na vijftien uur vanzelf uitschakelen."
"Hoe laat heeft hij de apparaten ingeschakeld?"
"'s Kijken, om precies tien uur."
"Hoe laat is het nu?"
"Bijna n uur in de nacht."
"Wt!? En uur in de nacht?"
Op dat ogenblik houdt de bal op met slaan, en valt er een doodse stilte.
"Hemeltje, daar hangen we nu!"
"Ja, daar hangen we nu. Wanneer zou die monteur terugkomen?"
"Volgende week pas."
"Dus we moeten tot zolang blijven hangen??"
"Ja, automatisch!"

(1962 Toekomstvisie; 15 jr.)

 

Mijn Taal Dick Waanders